1993 – 1999 Kars Caddeleri

Kars... Taş evleri, sert kışları ve kendine has kültürel dokusuyla Doğu Anadolu’nun bu kadim şehri, 1990’lı yılların ortasında, tıpkı ülkenin geri kalanı gibi, hızlı bir değişim rüzgarına kapılmıştı. Ancak bu değişim, Kars'ın dar ve uzun caddelerinde, özellikle de 1993-1999 yılları arasında, bambaşka bir melodiyle yankılanıyordu. O günler, sadece bir zaman dilimi değil, aynı zamanda şehrin kolektif hafızasına kazınan bir duygu seli idi.

Buzlu Camlardan Sızan Sesler: Müziğin Enerjisi

1990'lar, Türkiye’de kasetlerin yerini yavaş yavaş CD’lere bıraktığı, özel radyoların ve televizyon kanallarının yayın hayatına girmesiyle müzik tüketiminin patladığı bir dönemdi. Kars caddeleri de bu ses patlamasından payına düşeni alıyordu.

• Arabesk ve Fantezi Müzik Rüzgarı: Kars’ta o yılların en baskın melodisi, tartışmasız Arabesk ve Fantezi müziğin hüzünlü ve derin notalarıydı. Akşam saatlerinde, mahalle aralarındaki küçük kahvehanelerden sızan Müslüm Gürses, İbrahim Tatlıses ve Orhan Gencebay'ın "damar" şarkıları, şehrin melankolik ruhunu besliyordu. Özellikle uzun kış gecelerinde, radyodan dinlenen Tatlıses’in "Fırat" veya Gürses'in "Şu Dağlarda Kar Olsyadım veya Seni Yazdım" gibi parçaları, buz tutmuş camların ardında bir iç çekişe dönüşürdü.

• Pop Müziğin Neşesi ve Gençlik Rüzgarı: Caddelerde yürüyen gençlerin elindeki walkman'lerden, öğrenci servislerinden ve esnaf dükkanlarından ise daha hareketli bir ses yükseliyordu: Pop Müzik. Tarkan'ın ulusal bir fenomene dönüştüğü, Sezen Aksu'nun olgun eserlerinin her yaştan dinleyiciyi yakaladığı bu dönemde, Mustafa Sandal'ın "Gölgede Aynı" ve Sertab Erener'in "Mecbursun" gibi ritmik şarkıları, şehirdeki monotonluğu dağıtan neşeli fısıltılardı. Kars Gençlik Merkezi çevresindeki hareketlilik, bu pop şarkılarıyla daha bir anlam kazanıyordu.

• Halk Müziği ve Azeri Etkisi: Kars’ın Kafkaslara olan yakınlığı ve güçlü Azeri kültürel bağı, müzik repertuvarını zenginleştiriyordu. Mahalli sanatçıların türküleri ve Azerbaycan’dan gelen "ayrılık şarkıları", şehrin köklü kültürünü yaşatan en önemli damarlardı. Özellikle düğün ve nişanlarda, bağlamanın ve tarın sesi, modern ritimlere inat, güçlü bir şekilde kendini gösteriyordu.

O Güzel Günlerin Atmosferi: Samimiyet ve Soğukla Mücadele

1993-1999 yılları Kars'ı, sadece müzikle değil, aynı zamanda kendine özgü sosyal dinamikleriyle de hatırlanır.

1. Sokakların Sessizliği ve Komşuluk: Soğuk, Kars'ın en büyük gerçeğiydi. Aşırı soğuklar, insanları birbirine daha da yakınlaştırıyordu. Apartmanların bodrum katlarında yakılan sobaların kokusu, sokağın genel kokusuydu. Akşam ziyaretleri, komşunun kapısını çalmak, televizyonun henüz her evde başköşeye kurulmadığı o günlerde, en kıymetli aktiviteydi.

2. Okul Yılları ve Sınav Heyecanı: Lise koridorlarında fısıldaşan gençler, ders aralarında arabesk kasetlerini dinlerken, ÖSS hazırlığı ülkenin genel gündemiydi. Kars’ta okumak, o dönemde özellikle zordu ama aradaki dayanışma duygusu, zorlukları hafifletiyordu.

3. Caddeler ve İzdiham: Şehrin ana caddesi olan Faikbey Caddesi, Kars'ın kalbiydi. Askerden izne gelenlerin, yeni kaset alan gençlerin, birbiriyle karşılaşan esnafın ve memurların kısa molaları burada yaşanırdı. Bu cadde, karla kaplı günlerde bile, hayatın tüm enerjisini içinde barındırıyordu.

4. Güven ve Huzur: Genel olarak, 90'ların o dönemi, bugünün karmaşasına nispetle daha sakin, daha öngörülebilir ve daha az hızlıydı. İnsanlar, birbirlerine olan güven duygusuyla omuz omuza yaşıyor, radyonun ya da kasetçaların sesinden yükselen şarkılar eşliğinde, basit bir hayatın tadını çıkarıyorlardı.

1993-1999 Kars'ı, kulaklarda hep bir Ahmet Kaya türküsü, veya Murat Çobanoğlu bir Sezen Aksu Azer Bülbül  pop şarkısı veya bir Azeri baladı ile hatırlanacak. O yıllar, kışın keskin soğuğuna rağmen kalpleri ısıtan bir samimiyetin ve müziğin, hayatın zorluklarına karşı bir sığınak olduğu o güzel, naif günlerdi.